Buitenkans door CGM; Graafs ruimtelijk beleid wordt zichtbaar en naspeurbaar

Een staat in de staat

Naar verluidt kijken binnen de CGM-samenwerking (Cuijk, Mill, Grave) de smaldelen ‘C’ en ‘M’ van de afdeling Ruimtelijke Ordening (omgevingsbeleid) met open mond naar het opereren van het smaldeel ‘G’ en diens vérstrekkende bevoegdheden, waardoor deze Graafse afdeling opereert als een staat in de staat. Zeg maar wat Graafse burgers al jaren onderkend en ervaren hebben, zonder dat het bestuur van onze gemeente er notitie van leek te nemen, of liever, waarvan het omzichtig heeft weggekeken. Een staat in de staat, met vergaande autonomie voor alle segmenten van het beleid. Omdat ons bestuur, college en raad, burgemeester, wethouders, coalitie en oppositie, er geen vat op leek te hebben of te willen hebben. Om niet te hoeven zien, namelijk, hoe machteloos en kansloos de besluiten waren die het nam. Inderdaad, soms vier vijf keer achtereen, zonder dat het erin slaagde voor elkaar te krijgen wat het op het oog had. Een staat in de staat met eigen beleid, eigen jurisdictie en eigen jurisprudentie. In iedere fase van elke procedure kregen burgers van doen met dezelfde paar ambtenaren die voor eigen besluitvorming zorgden, voor eigen rechter speelden en kans leken te krijgen om die macht te bevestigen tot vóór de Raad van State. Op basis van archieven waartoe enkel de betreffende ambtenaren echt toegang leken te hebben en die ze geheel op eigen gezag leken te kunnen ordenen, aanvullen en aanwenden. Een gang van zaken die, als je terugkijkt, in de loop van decennia gegroeid is. Politiek en bestuur lijken al die tijd weinig ambitie ten toon gespreid te hebben en nog veel minder daadkracht om er verandering in te brengen.

Boontjes

Onze politiek, bijvoorbeeld bij monde van wethouder Henisch, heeft zich erg bescheiden nieuwsgierig  afgevraagd welke synergievoordelen er getrokken kunnen worden uit de samenwerking binnen CGM.  Synergie (Grieks: synergia, samenwerking) is een begrip dat een proces beschrijft waarbij het samengaan van delen meer oplevert dan de som der delen (1+1=3). Met bovenstaande wordt onze wethouder een gouden voorbeeld aangereikt. Door de samenwerking kunnen de afdelingen Ruimtelijke Ordening van de drie gemeenten naast elkaar gelegd en doorgelicht worden. Een uitgelezen kans om in beeld te krijgen wat er echt gebeurt wanneer raad en college een besluit genomen hebben. Waarbij ‘besluit’ te lezen valt als ‘opdracht’ aan de ambtelijke afdeling. Een gerede kans om na te gaan waarom er steeds gebeurt wat er gebeurt, niets of hooguit het tegenovergestelde van wat beoogd werd. Een uitgelezen kans ook om te laten zien, waar ons college zo heilig in zegt te geloven, dat Grave goed zijn eigen boontjes kan doppen.

Witjes

Dat van die eigen boontjes… Ik zou me er graag van willen laten overtuigen maar de spaarzame keren dat onze politiek pogingen doet in die richting, versterkt zij al doende mijn twijfel. Ik vermoed dat gevoel met veel medeburgers te delen. Ik laat de voorbeelden maar een keer in het midden. Iedere Gravenaar kent ze. Wel vraag ik me hardop af wat de uitkomsten van een eventueel onderzoek gaan betekenen voor bijvoorbeeld de geschiedschrijving rond ’t Wisseveld. Zoals bekend vertoonde het Rekenkamerrapport een groot aantal ‘witjes’. Verklaringen en archiefstukken die de commissie ons en de politiek schuldig moest blijven omdat ze afwezig of onvindbaar waren. En omdat onze bestuurders en politici daar eigenlijk maar wat blij mee leken. Al was het alleen maar om niet nóg nadrukkelijker te kijk te hoeven staan als slaapmutsen en mooiweer-politici.

Vertikken

De geschiedenis van ’t Wisseveld en de afwikkeling van die deconfiture (afgang) -voor zover er al sprake kan zijn van afwikkeling- moet de Gravenaar de les leren dat het niet slim is er hoog op in te zetten dat onze bestuurders nu opeens wel beschikken over de kritische geest die zij al een kwart eeuw missen. Precies zoals ze het vertikken om hun verantwoordelijkheid te nemen in de takendiscussie(-s), de woningbouw, het toerisme, het snippergroen, de malversaties rond de bouw van het stadhuis, zo zullen ze het ook nu wel weer verdommen om de feiten onder ogen te zien en moeten we per saldo misschien eerder verwachten dat ze met nog meer gezamenlijk gewicht boven op de doofpot blijven zitten. Samenwerking heeft haar (synergie-)winst maar als we met z’n allen willen dat die winst ook geïncasseerd wordt, zal ons bestuur allereerst tot het besef gebracht moeten worden dat het er voor ons zit en dankzij ons.  Dat ze het als het ware aan ons verplicht zijn. De druk vanuit ons burgers zal daar flink voor opgevoerd moeten worden, zodat ze voelbaar op hete kolen komen zitten. De CGM-samenwerking zou eerst en vooral moeten leiden tot bewustzijnsverandering bij ons bestuur en er zijn weinig voortekenen die er op duiden dat de mind set daarvoor aanwezig is. De samenwerking lijkt immers vooral bedoeld om zo lang mogelijk door te hobbelen op weg naar het onverbiddelijke einde; niet om kritisch te leren omgaan met besturen.

Ben Bongaards (www.gravepolitiek.nl)

 

 

 








alle inhoud op www.gravepolitiek.nl valt onder © en mag niet zonder toestemming gepubliceerd worden.