Wijkraad Binnenstad zet kraaienmars in

Een Wijkraad… Wikipedia omschrijft: Een wijkraad is een onafhankelijk en zelfstandig adviesorgaan, meestal zonder rechtspersoonlijkheid. In het kader van bestuurlijke vernieuwing zijn wijkraden opgericht. Met de vorming van een wijkraad wil een gemeente meer invloed geven aan burgers op onder andere het besteden van gemeenschapsgeld. De wijkraadsleden zijn betrokken en actieve mensen die wonen of werken in de wijk. Ze worden al dan niet democratisch gekozen door wijkbewoners, of melden zichzelf aan. De wijkraad adviseert het college van B&W gevraagd en ongevraagd over ontwikkelingen en/of problemen in de wijk.’ De omschrijving zelf houdt wat slagen om de arm waar het gaat om de status, de bevoegdheden en de verwachtingen. Met wat goede wil lees je dat wijkraden een belangrijke functie hebben in een gemeente maar met evenveel moeite en wat minder goede wil lees je ook dat ze ook een hoog wassen-neus-gehalte kunnen hebben en lees je zelfs de reden: wat een wijkraad kan betekenen hangt af van de gemeente waarin zij functioneert en van de burgers die zij vertegenwoordigt. Dan heb je het eigenlijk meteen over de Graafse situatie. Veel meer dan lippendienst wordt onze wijkraden niet verleend en het gegeven dat we sinds april er een speciale wethouder voor hebben, moet, om het positief te duiden, zijn eerste vruchten nog afwerpen. Maar om echt te kunnen smeden, heeft deze het ijzer al te koud laten worden.

Klachtenbus

Wijkraad Binnenstad Grave. Nog wat concreter. Ruim tweeënhalf jaar zwaar onderbezet met als enig wijkraadslid Hester Kruizinga. Loopt zich al die tijd de benen onder haar derrière uit om te reageren en te acteren op iedere klacht uit de binnensteedse samenleving. In de beleving van de Gravenaar is de wijkraad namelijk vooral een klachtenbus. En dan met name voor klachten die ten stadhuize afgewimpeld zijn of terzijde gelegd in de diepste bureaulade. En vervolgens is Hester, staande voor het loket, in de ogen van de gemeente, gewoon weer een burger als alle andere en geniet ze dezelfde VIP-behandeling als wij allemaal.
Ongeveer halverwege de vorige raadsperiode lag er een convenant op tafel (wethouder Daandels) waarin rechten en vooral plichten van de wijkraden uitgebreid omschreven werden en de gemeente in dit opzicht haar handen vrij hield. Dat convenant is nooit door de wijkraden ondertekend en heeft er feitelijk toe geleid dat de gemeente hen nog minder serieus is gaan nemen dan ze al deed. De gemeente onderstreept dat vet door de spelletjes te spelen die we als burger ook van haar kennen. Geen antwoorden op brieven; hooguit, veel te laat, een ontvangstbevestiging waarin verteld wordt dat we binnen zes tot acht weken (geen) antwoord krijgen. Zo is het de Wijkraad Binnenstad vergaan met de iDops (de integrale Dorpsplannen) en de aanvragen voor zaken die daaruit voortgekomen zijn. Zaken die gewoon begroot zijn, waar geld voor is en die moeten wachten op… Op wat? Gewoon op z’n Graafs.

Vrijwilligers

Nou is de doorsnee Gravenaar allang gewend om zijn schouders op te halen voor alle lulligheid die ons stadhuis afscheidt maar nu is het punt bereikt dat ook bij de wijkraad de laatste druppels de emmer hebben doen overlopen. Vrijwilligers, tot een decennium geleden hogelijk gewaardeerde medeburgers, raken, voor zover ze zaken moeten doen met onze gemeente, even murw geslagen als, bijvoorbeeld, de onnozelaars die hier een bedrijf willen starten. De bestuurlijke ondertoon is ‘Loopt u maar een loket, een gemeente, verder… Wij hebben geen tijd… Initiatief? Wij?’ Tegen de verkiezingen leek het er even op dat de politiek, in dit geval LPG en haar beoogde wethouder, Anja Henisch, de kwesties met de wijkraden eens echt op de rails wilde zetten maar tot nu zien we alleen maar signalen die op het tegenovergestelde duiden. Of iemand serieus genomen wordt, moet je immers vooral opmaken uit de vruchten die van de boom vallen. Dat werkt zo met mensen en dus ook met bestuurders. Geen antwoorden op verzoeken zijn in dat opzicht antwoorden die niets aan duidelijkheid overlaten. Business as usual.

Discussiestuk

Wijkraden worden beoogd ‘mee te denken’ over de gemeentelijke taken. Maar worden daartoe even goed toegerust als wij, burgers, die bijvoorbeeld voor de verkiezingen eigenlijk niet door moesten hebben dat er geld tekort was en direct na de verkiezingen dat er nog wel een wethouder extra van af kon. Om vervolgens, met 22 uur leestijd, een discussiestuk van de gemeentesite te plukken met de lantaarnpalen, trottoirs en subsidies waarop bezuinigd zou kunnen worden. ‘Zeg maar hoe je het wilt hebben, Gravenaar.’
Ik schijf er wat badinerend over maar we zien hier Grave ten voeten uit als een gemeente die zichzelf niet meer kan besturen. Kun je wel een ruime wethouder extra transfereren uit Cuijk, maar zelfs Hercules zou er voor passen om de Augiasstal van wanbestuur en onverholen cliëntelisme uit te mesten. Een gemeente die wijkraden minacht maar vindt dat ze wel wijkraden nodig heeft omdat andere gemeentes ze ook hebben. Een gemeente die burgers minacht, en al zeker als ze iets gedaan willen krijgen. Of, nog erger, kanttekeningen willen plaatsen bij plannen of beleid. Een gemeente die zich, waarschijnlijk bij gebrek aan beter, vooral is gaan bezig houden met ‘window dressing’. De schone schijn van een zelfstandig Grave, ‘aardappelen halen in de vioolkoffer’. Een bestuur dat het breed laat hangen maar vooral om te verhullen dat het twee linker handen heeft en de broek tussen de knieën  heeft hangen.

Wij samen

Grave… Je bent gek als je er wijkraad wilt zijn. Je moet wel heel diep in de mensheid geloven als je er vrijwilliger wil zijn. Maar daarmee ook: Grave, de stad die we er allemaal samen van gemaakt hebben. Terecht trots op onze historie maar ten onrechte vertrouwend op de toekomst die we samen moeten vormgeven. Met een bestuur dat vooral de wrange vruchten plukt van juist deze discrepantie. Je ziet raad en college als het waren denken: ‘Het zal onze tijd wel duren; lekker toch! Na ons de zondvloed!’ Hoe we het ook wenden of keren; het is het Grave dat we er allemaal samen van gemaakt hebben.

 

Ben Bongaards; www.gravepolitiek.nl








alle inhoud op www.gravepolitiek.nl valt onder © en mag niet zonder toestemming gepubliceerd worden.